Ontwerp een vergelijkbare site met WordPress.com
Aan de slag

  • 27-07-2022

    6 augustus is het weer zover: een reden voor menig persoon om de gouden glitterhoed af te stoffen, de wangen te bestempelen met regenboogvlaggetjes en over de railing van de Amsterdamse grachten met een biertje in de hand te juichen naar kleurrijke boten met veel pracht en praal, ultieme gay hits en latex-pakken. De Canal Parade. Na het ontvangen van een uitnodiging om aanwezig te zijn op een van de boten -en deze uiteraard af te wijzen- was ik toch wel benieuwd welke organisaties er dit jaar meevaren en val ik lichtelijk van mijn stoel wanneer ik meerdere organisaties van kleur in de line-up zie staan. Misschien is het daarom even tijd voor een opfriscursus in waarom de Canal Parade niet het vaarwater is voor queer organisaties die zich specifiek hard maken voor de BIPOC LHBTQIA+ gemeenschap en intersectionaliteit.

    Regenboog kapitalisme

    In tegenstelling tot de wortels van de oorspronkelijke Pride, wat gegrond is in protestvoering voor LHBTQIA+ rechten en begonnen is met de Stonewall Riots in 1969 met trans- en queer personen van kleur voorop, is de Canal Parade om redenen ontstaan die haaks staan op enige vorm van queer emancipatie. In 1996 werd het concept van een botenparade bedacht door Gay Business: een stichting verstrengeld met de horecabranche met als voornaamste doel om Amsterdam te promoten als homohoofdstad en walhalla voor de feestende homo. Het hoofddoel was om de internationale Gay Games van 1998 naar Amsterdam te krijgen, wat uiteindelijk ook is gelukt.  

    Deze commerciële insteek, ook wel regenboog kapitalisme genoemd, staat vandaag de dag nog steeds aan de basis van de Canal Parade. Regenboog kapitalisme is de commercialisatie en commodificatie van de LHBTQIA+ beweging met als resultaat dat er een prijskaartje wordt gehangen aan elk aspect wat te maken heeft met queer zijn en uiteindelijk terug wordt verkocht aan de leden zelf. Het liefst wordt hierbij voornamelijk de kosmopolitische witte homoman binnengehaald, die vanwege zijn meest bevoorrechte positie in de queer gemeenschap vaak ook over de meeste koopkracht bezit. Het resultaat van regenboog kapitalisme echter is dat het aan de oppervlakte lijkt dat de queer gemeenschap ver en breed geaccepteerd wordt en -ja hier komt ie- zichtbaar is, maar de realiteit is dat er geen of nauwelijks beweging zit in werkelijke queer emancipatie. Queer emancipatie is geen emancipatie als het niet intersectioneel is en zet zich ten alle tijden ook in tegen racisme, seksisme, classisme, validisme, transfobie, xenofobie en alle mogelijke ‘’-ismes’’ en ‘’-fobieën’’, omdat de queer gemeenschap uit meerdere identiteiten bestaat dan alleen de witte, cisgender queer met koopkracht.

    Pinkwashing

    Verstrengeld met regenboogkapitalisme is ook de actie van pinkwashing, waarbij (schijnbare) solidariteit met de queer gemeenschap en de positionering van seksuele progressiviteit wordt ingezet om andere rechtenschendingen te verbloemen. Dit gebeurt op commercieel niveau, waarbij bedrijven surfen op de Pride golf om zichzelf te branden als progressief, terwijl er achter de schermen concrete vormen van mensenrechtenschendingen plaatsvindt. Een goed voorbeeld hiervan is Amazon, die dit jaar in de line-up staat van de botenparade, ondanks alle commotie omtrent het schenden van de vele mensenrechten in de bedrijfsvoering. Een andere deelnemer is ING, de bank die de klimaatcrisis het meest financiert en frappant genoeg in de rode cijfers staat onder het kopje ‘’gendergelijkheid’’ van de Eerlijke Geldwijzer.

    Op politiek niveau wordt in Nederland homonationalisme ingezet voor een anti-immigratie agenda en als instrument voor het aanwakkeren van Islamofobie, waarbij de (witte) Nederlander wordt geportretteerd als homotolerant tegenover de homofobe buitenlander. ‘’Unity for the ‘’Community’’ luidt de slogan van de Gezamenlijke Politieke Boot dit jaar. Vluchtelingen die zichzelf door IND verhoren moeten slepen om te bewijzen dat zij queer genoeg zijn om asiel te ontvangen, feesten waarschijnlijk niet in hetzelfde schuitje.

    Oké geen Canal Parade, maar wat dan wel?

    Het is begripelijk dat meedoen aan de Canal Parade uiterst verleidelijk kan zijn, maar wellicht is het goed om je als organisatie af te vragen of de botenparade in lijn staat met jouw visie en missie en welke boodschap je uitdraagt als je besluit te varen tussen boten van organisaties die op dat moment voornamelijk bezig zijn met het pinkwashen van hun imago in plaats van zich werkelijk in te zetten voor LHBTQIA+ rechten (of mensenrechten an sich in enkele gevallen).  

    We’re here, we’re queer en dat moet parallel aan de strijden die wij voeren zeker onthouden en gevierd blijven worden. Protest en viering zijn queer siblings en marcheren  -helaas vaak vanwege pijnlijke redenen- schouder aan schouder in de stoet. Het wordt tijd dat wij de geërfde schaarste in ons imaginair denken omzetten naar denken in overvloed en potentie. Om het ja en amen zeggen voor broodkruimels om te zetten naar een ‘Nee bedankt, ik zoek nog even verder’’. Doe dat wat de grootste afwijzing is in het gezicht van kapitalisme: wees creatief en handel met collectief bewustzijn. Zet zelf initiatieven op en ga samenwerkingen aan met andere organisaties die aansluiten bij je ethiek. Ter inspiratie voor alliantievorming kan je bijvoorbeeld terecht bij ‘’Queer Network Amsterdam’’ Lgbtiq+ Network | Queer Network Amsterdam | Amsterdam En tijdens de Pride Walk op 30 juli kan je je aansluiten bij ‘’We Reclaim Our Pride’’ @wereclaimourpride                     

    Wiens bestaansrecht vieren wij werkelijk tijdens de Canal Parade als talloze leden uit de LHBTQIA+ gemeenschap vandaag de dag nog steeds worden gediscrimineerd vanwege hun huidskleur, etnische afkomst en migratiestatus? Wanneer gehandicapte leden niet kunnen participeren in een maatschappij gebouwd op validisme? Wanneer trans personen op klaarlichte dag aangevallen worden op straat? Hoe draagt de Canal Parade -en jouw bootje daartussen- bij aan de verandering van de status quo?

    No one of us can be free until everybody is free.

  • If I Can’t Dance I Don’t Want to Be Part of Your Revolution. 30-03-2022

    Kalā in Hindi means ‘’art’’. Kālā means darkness. And it is in this close proximity of slightly differing phonetics where my contemplations and questions around art and politics are situated.

    In her essay ‘’Poetry is not a Luxury’’ Audre Lorde refers to darkness as a space of possibility within ourselves. I quote: ‘’These places of possibility within ourselves are dark, because they are ancient and hidden: they have survived and grown strong through that darkness. Within these deep places, each one of us holds an incredible reserve of creativity and power, of unexamined and unrecorded emotion and feeling. The woman’s place of power within each of us is neither white nor surface: it is dark, it is ancient and it is deep.’’

    I think that the act of recording unrecorded feelings hidden in these dark wells, and bringing them to the surface in the form of poetics and tangible action might propose a different quality of light and vision. A transformative kind of light, perhaps, like the sun. Referring to the way how invisible UV light penetrates the skin and activates actual processes. From ancient source to ancient source.

    In ‘’Situated knowledges’’ Haraway poses the following questions: How to see? Where to see from? What limits to vision? What to see for? Whom to see with? Who gets to have more than one point of view? Who gets blinded? Who wears blinders? Who interprets the visual field? What other sensory powers do we wish to cultivate besides vision? I think these are important questions to ask and they are definitely prominent questions in my own work as a performance artist and community builder, mainly operating in the context of the Netherlands. And my biggest friction between living life and practising art in this context is the ways how we have been conditioned to see. It is what Rolando Vasquez describes as a modern gaze. I guess it was this intuitive understanding which made me connect more to subcultures that originated in the clubs. Social dances and lifestyles like Housedance, Waacking and Ballroom. The world of cyphers, jams and functions. These dark spaces were my antidote in a world where we are conditioned to fear the dark and instead are blinded by light and so-called western notions of enlightenment. It is in the dark where I learned my biggest lessons regarding the sensing body in movement, the notion of extended families and kinship and the politics of sharing space.

    I’m torn between hopes of a future for contemporary art which has undone itself from its modernist gaze, wishing for osteoporosis in these ossified structures because of the wrath of ancient wrecking balls. Simultaneously I don’t give a fuck and I want to see alternative spaces and artistry flourish and take over. I’m torn between assimilation and self-reclamation. I question what it means to reclaim myself in front of people who perceive my gesture as temporary entertainment.  I question what it means to reclaim myself in bubbles where I am already celebrated. I’m torn between privateness, because certain audiences are not worthy of receiving precious parts of me, but also because these same audiences don’t make me feel safe enough to express certain depths of vulnerability. I feel torn between the slick trickster who is overly aware of the power to manipulate. Who is capable to hide in public, camouflaging herself in a temporary artificial and skillfully crafted reality. And between the inner child who dares to unapologetically express herself in all of her rawness. I’m torn between desires to use art as a means to express, educate, invite, provoke, comfort and make uncomfortable. What is this fine border between the right to opacity and when do things become too opaque and therefore too distanced from the actual lived experience?

    A nepantlera wandering in my geography of selves. The inner child plays peek-a-boo with the trickster through the cracks of my inner borders. My ancestors swim in the deep waters of my subconscious rivers. Desires of descendendats are buried in my soil. I encounter bodies outside of myselves, our tectonic plates assemble like big chunks of alluvium shapeshifting shores. A new geography emerges where borders are craving to connect. What is the future of the notion of community and worldview?

  • Throwback to a conversation with Zuleika Sheik

    http://www.sndo-forest.online/works/streams/presentation-poetry-booklet-and-artist-talk/?id=1030

  • Demonstration against gender-based violence, Amsterdam 26-11-2021

    ”Everyone is female and everyone hates it.”

    I am quoting from the book ‘’Females’’ written by Andrea Long Chu:

    ‘’Everyone is female and everyone hates it. I’ll define female as any psychic operation in which the self is sacrificed to make room for the desires of others. To be female is to let someone else do your desiring for you, at your own expense. Femaleness is not an anatomical characteristic but a universal existential condition.’’

    And it has been us specifically, women, trans- and gender-nonconforming people of colour, who have been stuck for centuries in mechanisms that satisfy the desires of classist, racist and sexist men.  

    We have been the main character of their pervert fantasies. And out of these fantasies came the hegemonic structures to sustain divisions based on race, class and gender. And these structures cause harm in intersectional ways. That’s why we cannot address the annihilation of gender-based violence, without simultaneously annihilating the constructs of race and class. Patriarchy is not simply about gender, it also reaffirms racism. And we, women, trans and nonbinary people and especially immigrant, refugee, disabled women, trans and nonbinary people of colour: we get to experience alll the shades and colours of intersectional oppression.

    Since the early days of Western colonization, the objectification of BIPOC women has been used to justify enslavement, rape, forced reproduction, and other forms of sexual assault. The function has been to dehumanize women of colour, making it “culturally acceptable” for European imperialists to abuse BIPOC women.

    And unfortunately, it is -apparently- still acceptable on a global scale to perpetrate violence on women, trans- and gender-nonconforming folks. I don’t want and I don’t need to list facts or statistics. Because we already know. Otherwise, we would not gather here today.

    And let’s be honest, we cannot give all the credits to the coloniser, because it is also within our own communities of colour where gender-based violence is rather the norm than exceptional.

    I myself am standing here today, giving a voice to intergenerational violence against women that has been happening in my own family. I am standing here today to slice the throats of silence, shame and stigma that is surveilling gender-based violence!

    There are circumstances and challenges that are specific to each community of colour, but it is a fact that women, trans- and nonbinary people of colour experience domestic violence and sexual assault at the highest rates. And they are also the ones who are less likely to report and seek help, because of cultural or religious beliefs, strong loyalty to community and family and distrust of law enforcement, the criminal justice system, and human services. Where do we seek protection and justice if the system is unjust to begin with?

    There is a trend in the Netherlands nowadays and it’s called diversity and inclusion politics. Why do we need diversity if each one of us is already hybrid and diverse to begin with? We are diverse. Period. We don’t need diversity and inclusion. We need radical inclusion. Radical. As in from the roots. We need to tackle gender-based violence radically and that doesn’t only include tearing down sexism, but we also need to tear down racism and tear down classism. A decolonial approach. We need to decolonize. We need to collectively destroy the monster that is capitalism with swords that point in the same direction. Swords that point at the monster, and not each other. Because how can we build solidarity, if we simultaneously keep stabbing each other in the back?

    So, I have a question. How many cis-men are present here today? Can you raise your hand if you identify as a cis-man? So this right here is for you:

    Dear cis-men, We cannot separate the political from the spiritual, so when will you start to do your inner work? When do you start to take accountability for imagining a future that is not based on domination and exploitation? Your deep-seated feelings of cancellation and fear of vulnerability must be addressed, but not by or through us. Our bodies are not the sites for your male rage. These sexist and misogynist cages you build to trap us. We are fleeing them. Because we, women, trans and nonbinary people of colour, we have been trained to shapeshift and timebend. We know how to channel our ancestral resilience to thrive and build the life we desire. And this scares you. Because you, you are not training your muscle of imagination to imagine a world where things can actually be different. Like I said at the beginning, everyone is female and everyone hates it. This also includes you, dear cis-men. Do you know how to do your desiring for yourself and how to define yourself outside the hegemonic structures that have been doing your defining and desiring for you?

    We cannot be radical without being radically inclusive! And in order to be radically inclusive, we need to spend more time, dismantling and decolonizing the realm of our imagination and desires. Dream together of togetherness and be vulnerable in each other’s presence. Thank you.